Grow up!

Je eerste stapjes zetten als kind. Ik kan me het me niet meer herinneren, maar ik kan me voorstellen dat het ging met vallen en opstaan. En dat blijf je eigenlijk je hele leven doen. Als peuter, puber en als volwassene. Je maakt verkeerde keuzes, bent soms ten einde raad, hebt voor de zoveelste keer een gebroken hart, maar je gaat door. Je krabbelt weer op en neemt je ervaringen mee voor een volgende keer. Deze ervaringen vormen je als persoon, wie jij wilt zijn. Schiet je na elke keer in een depressie of blijf je positief? Ben je opgevoed in het tijdperk 'niet zeuren maar doorgaan' of 'ach gussie kom maar bij mammie uithuilen'? Ik ben opgevoed volgens het eerste regime. Shit happens, maar met treuren kom je niet verder, dus vooruit met die geit. Je opvoeding heeft een groot aandeel in je ontwikkeling als persoon. Net als je woonplaats, school en vrienden, maar je basis is je opvoeding door je ouders. Niet dat dat altijd goed is. Bij mij zijn er vele ruzies voortgekomen uit verschillende meningen over opvoeden. Mijn ouders wilden mijn hele leven voor mij bepalen, terwijl ik mijn eigen weg wilde gaan. Dat ging niet altijd zonder slag of stoot. Bloed, zweet en tranen kostte het om mijn eigen leven te mogen leiden en mijn eigen keuzes te maken tegen de wil van mijn ouders in. Maar het positieve is dat ik altijd ben blijven vechten voor mijn eigen geluk en ik niet over me heen laat lopen. Ook relaties en vriendschappen die op een vervelende manier zijn geëindigd, je leert ervan en koestert de goede herinneringen. Altijd positief blijven, hoe moeilijk dat ook is.

Een goede vriend zegt altijd tegen mij: 'alles komt uiteindelijk goed'. En dat is ook zo. Dat wil niet zeggen dat het altijd makkelijk gaat, integendeel. Maar het komt goed. Altijd. En zo niet, accepteer het of verander het. Met niets doen kom je niet verder. Wil je iets veranderen? Dat kan alleen jij en niemand anders. Dus vooruit met die geit.

BFF's

Vriendschappen

Op de weg naar volwassenheid verander jij niet alleen, maar ook je relaties en vriendschappen. Soms sta je op een kruispunt van je leven waar jij rechtsaf gaat en je vroeger beste vriendin links. Er valt niemand iets te verwijten, er is geen sprake van een goede of slechte keuze, slechts een andere. Je gaat bijvoorbeeld in een andere stad studeren, ontdekt het nachtleven, krijgt een relatie en/of kinderen. Talloze voorbeelden waardoor vriendschappen kunnen veranderen of zelfs eindigen. Ik heb het zelf ook meegemaakt. Ik verhuisde van een dorp naar een stad, bleef lang vrijgezel, ging reizen terwijl een vriendin ging settelen in een dorp met haar vriend. Niets mis mee, maar de voorheen gelijkwaardige levens verschilde op een gegeven moment zoveel dat de vriendschap verwaterde. Als persoon verander je ook. Bepaalde ervaringen zorgen ervoor dat je sneller volwassen wordt of een andere kijk op het leven krijgt. Hoewel dat niet altijd slecht hoeft te zijn, sommige vriendschappen overleven alle periodes en veranderingen.

Gedurende je leven ontwikkel je vriendschappen in verschillende fases van je leven. Tijdens je studie, werk of hobby's leer je mensen kennen waar soms een langdurige vriendschap uit voortvloeit. Of je nu twee of twintig jaar vrienden bent, vriendschappen zijn onvoorwaardelijk. Je steunt elkaar, kunt met de ander lachen en huilen en onderneemt samen leuke dingen. En er komt nooit of te nimmer iets of iemand tussen. Geen ruzie of jaloers vriendje. Je bent er altijd voor de ander, in goede en slechte tijden, overdag en midden in de nacht.

Op Facebook hebben sommige mensen meer dan 400 vrienden. Ik geloof dat al die personen goede vrienden zijn. Of überhaupt vrienden. Maar ja, je wil natuurlijk niet maar 15 vrienden hebben op Facebook, dan word je toch snel gezien als kneus. In realiteit heb je een paar beste vrienden, wat vrienden die je af en toe ziet, en vage kennissen waarvan je eigenlijk niets weet. Ik heb liever een handvol echte vrienden dan 100 vage vrienden die niet eens weten waar je bent geboren.

Net als in een relatie moet je voor een vriendschap blijven werken, het is niet iets wat je voor lief moet nemen. Je investeert er tijd en liefde in, en het moet van beide kanten blijven komen. Als de één het niet meer ziet zitten, heb je de keus om ervoor te vechten of die persoon te laten gaan. Hoe moeilijk dat ook kan zijn. Als je erover nadenkt is het eigenlijk vreemd dat er wel relatietherapeuten zijn, maar geen vriendschapstherapeuten.  Want soms is er neutraal persoon nodig die je weer nader tot elkaar kan brengen. Ik zie een gat in de markt. Wie duikt erin?

Kinderen

Een van mijn collega's vindt dat je na je 30e geen kinderen meer mag krijgen omdat je dan te oud bent. Ik ben het daar niet mee eens. Integendeel zelfs. Ik kon in mijn twintiger jaren amper voor mezelf zorgen, laat staan voor een kind. Na je 30e ben je volwassener, rustiger en raak je niet snel meer in paniek. De gemiddelde leeftijd waarop de Nederlandse vrouw haar eerste kind krijgt is begin 30. Je hebt al genoeg gezien en meegemaakt en weet hoe de wereld in elkaar steekt, voordat je besluit je voort te planten. Je kunt je wijsheid en levenservaring doorgeven aan de nieuwe generatie.

Nu weet ik überhaupt niet of ik ooit wel kinderen wil. Toen ik klein was, riep ik nooit dat ik later moeder wilde worden. Ik heb nog geen last van een jeukende baarmoeder of klapperende eierstokken. Maar als je dit richting de buitenwereld verkondigt, kijken ze je aan of je vanuit de ruimte bent neergedaald om ze te ontvoeren. Blijkbaar rust er nog steeds een taboe op het vrijwillig niet willen van kinderen. Maar waarom dan? Baby's kunnen niets behalve slapen en huilen, peuters zijn onhandelbaar. Om over de puberteit nog maar te zwijgen. Ze kosten bergen met geld, maar gelukkig krijg je er wel 'enorm veel voor terug'. Het gejengel, geschreeuw en de puberproblemen daargelaten.

Iemand zei ooit tegen me dat het egoïstisch is om geen kinderen te krijgen, omdat ik alleen maar aan mezelf zou denken. Maar is dat wel zo? Is het niet egoïstischer om kinderen te krijgen om ze vervolgens bij de kinderopvang of de grootouders te dumpen en er geen tijd voor te hebben? Want vrouwen willen tegenwoordig niet alleen een leuke moeder zijn, maar ook een lieftallige echtgenote, sociale vriendin, medewerkster van de maand en ten slotte nog wat tijd voor zichzelf hebben. Daarbij vergeten ze echter dat een kind opvoeden praktisch een fulltime baan is.

Als kinderloze is het werken met moeders een regelrechte hel. Elke schoolvakantie ben jij de pineut om door te werken, hebben die kinderen ontelbaar veel studiedagen waarop de moeders ook vrij moeten zijn, zijn de kinderen om de haverklap ziek en kun je de verhalen en foto's van de kinderen na een tijdje niet meer horen of zien.

Je weet nooit wat de toekomst brengt, dus wie weet ontmoet ik dadelijk mijn droomman en kan ik niet wachten om kinderen te baren. Maar tot die tijd geniet ik van heerlijk egoïstische bestaan vol leuke uitjes, vele reizen, last minute plannen zonder ook maar iets te hoeven regelen of aan iemand verantwoording te hoeven afleggen. Jaloers??

Cougartown

Waar ik vroeger vaak viel op oudere mannen omdat ik volwassen wilde zijn, val ik tegenwoordig vaker op jonge mannen. Een echte cougar wil ik mezelf niet noemen, maar een jonge toyboy op z'n tijd is helemaal niet verkeerd. Geen gezeur over kinderen of samenwonen, maar gewoon samen plezier hebben.

Maar waar komt dit vandaan? Weiger ik in te zien dat ik zelf ouder word? Klamp ik me hardnekkig vast aan mijn onwil om volwassen te worden? Of ben ik nog gewoon jong van lichaam en geest en zoek ik mijn evenknie?

Nu heb ik er persoonlijk weinig moeite mee een jongere man te daten. Daar hoef je niet per se continu serieuze gesprekken mee te voeren, ze scheppen niet over hun superverantwoordelijke baan en dikke salaris en kijken ze naar mij op omdat ik een stuk zelfverzekerder ben dan meiden van hun eigen generatie. Nu heb ik het geluk dat ik er jonger uitzie dan mijn leeftijd doet vermoeden, maar ik moet toegeven dat mijn lichaam soms moeite heeft het drukke leven van een jonge god bij te benen. Weekenden lang feesten, veel drinken, vet eten en weinig slapen. Vroeger had ik geen centje pijn na zo'n weekend, maar dat geldt niet meer voor mij. Twee nachten weinig slaap of éen nacht flink doorhalen en ik moet minimaal drie dagen bijkomen. Complete veldslagen zijn het, waarbij mijn revalidatie steeds moeizamer verloopt.

Als het na een tijd toch stukloopt, merk je dat vooral je omgeving niet goed kan omgaan met jouw keuze voor de jongere man. Opmerkingen als 'dat kan toch niets worden' of 'zoek toch iemand van je eigen leeftijd die in dezelfde levensfase zit' vliegen me om de oren. Een oudere man met een jonge blom, dat is normaal. Maar een 30-jarige vrouw met een jonge kerel van midden twintig is blijkbaar not done. Come on, ik ben geen Patricia Paay die oud genoeg is om de oma te zijn van haar toyboys.  De gouden regel is: alles boven de 18 is legaal volgens de wet. Nu vind ik dat te jong, maar midden twintig vind ik een prima ondergrens. Dus kom maar op jongetjes!

Loopbaandrama

Ik vind het nog steeds barbaars. Dat je op je 16e of 17e moet besluiten wat je later wilt worden en welke opleiding je wilt volgen. Hoe moet ik dat nou weten? Als puber ben ik bezig met make-up, kleding, uitgaan en mierzoete drankjes zoals Passoa en Safari. School doe ik erbij omdat het moet. Dan krijg je de standaardvragen als: waar ben je goed in en waar liggen je interesses?

Ik ben gezegend met een reusachtige talenknobbel, maar heb ook enige financiële talenten. Ik vind heel veel dingen leuk, van reizen tot rechten en van operaties kijken tot sporten. Maar ja, een baan waarin ik dat allemaal kan combineren bestaat niet (als deze wel bestaat, laat het me weten!!).

Dus ga je een paar open dagen van diverse scholen bezoeken om te zien of er een opleiding is waarbij je na vier jaar nog niet in slaap bent gevallen. Zo goed en kwaad als je kunt kies je een opleiding die 'lekker breed' is zodat je na school in een breed werkveld (lees: nergens) ingezet kunt worden. Dat je na het behalen van je diploma nergens aan de bak komt omdat je geen werkervaring hebt, vergeten ze tijdens de open dagen te vermelden. Na eindeloos solliciteren start je uiteindelijk in een functie die niet alleen belabberd verdient, maar ook nog onder je niveau is. Om vervolgens in dat niveau te blijven hangen, omdat je na zes jaar nog te weinig ervaring(?!) hebt en niet op het gewenste niveau. Aaarrrrgh!

Diverse banen later breekt mij ineens het angstzweet uit. De gedachte aan de rest van je leven in een hersendodende baan te blijven hangen, bezorgt me een acute depressie. Maar ja, wat dan? Een carrièreswitch? En in welke richting? Nog eens vier jaar studeren? Ja daag, daar heb ik echt geen zin meer in. Ik wil niet tussen de pubertjes rondwandelen en studeren naast een baan lijkt me funest voor mijn sociale leven.

Omdat het onbevredigende gevoel van mijn huidige baan blijft knagen, ga ik toch maar eens loopbaanadvies vragen aan een expert. Drie lastige testen later,komt er ten slotte een top drie uit van banen die bij mij passen. Op nummer 3: stand up comedian. Whahahaha, erg grappig. Maar ik heb zware podiumangst, dus die valt af. Op 2: lerares. Daar heb je geduld voor nodig en dat is niet mijn sterkste punt. Daarbij ben ik niet dol op kinderen, wat toch wel handig is. Twijfelgeval. Dan, op nummer 1: journalistiek! Huh, maar ik heb nog nooit van mijn lezen iets geschreven behalve verplichte verslagen op school. Maar met een feilloos taalgevoel, een onbedwingbare nieuwsgierigheid en een breed scala aan interesses die ik kan combineren met schrijven, begin ik langzaamaan warm te lopen voor dit idee. Ik besluit deze uitslag even te laten bezinken, en enkele maanden later ga ik ervoor. Ik schrijf me in voor een verkorte, 1-jarige opleiding Journalistiek en geef me, dankzij een geweldige lerares, over aan de wondere wereld van het schrijven. En zie hier, na een jaar heb ik mijn diploma op zak, schrijf ik filmrecensies, heb ik een eigen reiswebsite en ben ik deze blog gestart. Ik zie mijn toekomst al een stuk rooskleuriger tegemoet. Kom maar op met die droombaan!

Het dertigersdilemma

Pffff......30 jaar. Het einde van het twintiger tijdperk waarin je je nog met vlagen onvolwassen kunt gedragen. Waarin je ongegeneerd kunt meezingen met K3's Oya lé le (oké, dat kan misschien niet meer, maar je doet het stiekem toch). Waarin je met je krakkemikkige omafiets door de stad scheurt en dagelijks door het rode stoplicht fietst omdat je nu eenmaal een beetje rebels bent.

En dan word je wakker en ben je ineens 30. DERTIG. De leeftijd waarop je je volwassen moet gedragen omdat mensen dat van je verwachten. Je een eigen huis, fatsoenlijke auto en degelijke fiets moet bezitten. Je enig benul dient te hebben van wat je met je leven wil doen. Maar waarom? Waarom is dertig de magische grens van 'je moet nu serieus met je leven aan de slag'?
Sinds mijn tienerjaren worstel ik al met vragen als: wat wil ik worden later? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Wil ik ooit kinderen en met wat voor partner? In mijn jarenlange zoektocht naar antwoorden op deze vragen ben ik menigmaal Nederland ontvlucht in de hoop daar antwoorden te vinden. Maar tijdens mijn vakanties/reizen was ik vooral bezig met feesten en lol maken en niet met mijn toekomst. Waarom zou ik ook? Ik ben nog zooooo jong. Tijd zat.....En voor je het weet ben je dertig en kom je tot de trieste conclusie dat je het antwoorden op deze levensvragen nog immer schuldig moet blijven.

Ongeveer een jaar gelden heb ik mezelf een harde schop onder kont gegeven en heb ik hulp van buitenaf ingeschakeld. Ik heb een afspraak gepland met een psychologe die mij kon helpen met mijn vragen. Ligt het aan mij dat ik na al die jaren totaal geen idee heb wat ik de rest van mijn leven wil doen? Het antwoord is nee. Godzijdank blijk ik niet de enige te zijn. Het heeft zelfs een naam: het dertigersdilemma. Wij dertigers hebben simpelweg te veel keus. Vroeger waren er weinig mogelijkheden qua opleiding en trouwde je de eerste beste kerel die jou ten dans vroeg. Je baarde een paar kinderen en werd huisvrouw, want dat deed toch iedereen. Tja, times change. Kinderen krijgen kun je na je 35e nog makkelijk en ook vrouwen blijken een universiteitsdiploma te kunnen halen. Huis kopen? Ach, eerst wil ik rondreizen en daarna kan ik eerst wel een paar jaar iets huren. Alle zekerheden die je vroeger (nodig) had, zijn in de loop der jaren verdwenen.

Was het vroeger dan allemaal beter? Nee, ik zou met geen goud willen ruilen. Dat ik van jongs af aan weet hoe de rest van mijn leven eruit gaat zien, ik moet er niet aan denken. Mijn psychologe zegt dat ik juist gebruik moet maken van alle hedendaagse mogelijkheden. Als ik zou willen, kan ik elke paar jaar veranderen van carrière, partner of huis. Ik laat het even bezinken en besluit haar advies op te volgen. Om te beginnen met stap 1:  mijn carrière! 

Lees verder...